Parvo tempo habemo ante finem festae. In partí juvení lo oleo andase ex et camminare terminaso. Dormibavo et is retornabave perquí iter camminabo, dequí, ea veneve!

In picturae battutae, ea vedo cum ií cerebrí tremetí? OC cognoscevo, una ettica est… uno bono pugno doneto sum.

§

La programma per memorendí coniugatium et declinatium facevo. In parvórum tempórum ea uso. Sei ea ad verem continuaro, Lo magno linguae latinae acquireravo.

Uní dií in, « turn on some machine » in linguae latinae quomodí dicere cogitabo. Altrí uní dií in, mio amico dicese lo currere primum electrum serverébus « igne mitto », dia elum audindí ego heuresceso! « incendō » est. Electro lo nuovo igne est.

« Illud interrēte mod cum linguā latīnā vīvere possumne? » … dequí lo practice agere volo. Cum linguae latinae quotidienum textum scríbere volevo sed le parve lexicí bloce. Lingua latina tra linguárum classicárum per moderní usagií teneta est, in illí tempí non estendórum verbórum lo multe (aeroplanum airplane, Tokio 東京, etc.) adiungeto est, sed diffícila verba e.g. orcestrae instrumenta non sunt. Aut, require magno costo per tropí. La verbórum problema decide miam linguae latinae fatam.

Uno solutione habo, lo non tropato verbo creo de radicí prendendí de linguae italiae. e.g. trumpet : tromba, -ae. Li con -a lo declinatio primo, con -o et -e duemo sunt. Hoc solutione unum malum effectum quem is unum localum lexicum nascera. Sed is perdono diaquí mihi lingua latina per communicationí non est. Ex moderní romaní oratorí communicationí objectum non requirera. Con hí non melií maní camminare tenendo habo ne? Cogitende sto.

(hoc texto traduceto est ad 2024-02-29)